Blog

4u30. De wekker gaat. Teenage Dirtbag begint te spelen.

Zo’n moment dat tegelijk veel te vroeg voelt… maar ook goed. Alsof je lichaam ergens al weet waarom je hier bent.

Verrassend genoeg ben ik vrij snel wakker. Eigenlijk beter geslapen dan verwacht. Geen gevecht om uit bed te komen, eerder het tegenovergestelde. Gewoon opstaan, kleren aan, en gaan.

Kathmandu, half in slaap

Aan de receptie staat Sonam ons al op te wachten. Buiten is Kathmandu nog half in slaap. De straten zijn rustiger dan gisteren, maar je voelt dat de stad stilaan wakker wordt. Terwijl wij richting luchthaven rijden, lijkt alles nog even op pauze te staan.

De binnenlandse luchthaven: bestemming “Mountain”

De luchthaven voor binnenlandse vluchten voelt meteen anders. Minder modern, wat chaotischer, maar ergens heeft dat ook iets. Het past bij de plek.

Rond twintig voor zes staan we aan de gate. En daar zie ik op het scherm iets dat me even doet glimlachen: vluchten met bestemming “Mountain”. In mijn hoofd zie ik het al voor mij — dat ze je ergens midden in de bergen droppen en dat je maar moet zien hoe je terug geraakt. Helaas — of misschien gelukkig — blijkt het gewoon te gaan om scenic flights boven de Himalaya. Iets minder avontuurlijk dan mijn eigen versie.

De vlucht staat gepland om 6u, maar zoals dat hier gaat, loopt het wat uit. Pas tegen kwart voor zeven worden we met een busje naar het vliegtuigje gebracht. En zelfs dan duurt het nog even.

Je merkt dat niemand zich daar echt druk om maakt. Alles gaat op zijn tempo. En eigenlijk begin je daar zelf ook al een beetje in mee te gaan.

Waarom de vlucht naar Lukla zo bijzonder is

Het vliegtuig is klein. Écht klein. Maar dat moet ook, want Lukla is geen gewone bestemming. Het is zo’n plek waarvan je op voorhand al gehoord hebt dat het speciaal is: korte landingsbaan, steil omhoog, berg aan de ene kant, leegte aan de andere.

Niet echt iets waar je te lang bij moet stilstaan als je erin zit.

Turbulentie tussen de bergen

De eerste minuten van de vlucht verlopen vrij rustig. Maar wanneer we dieper de bergen in vliegen, verandert dat. De lucht wordt onrustiger. Het vliegtuig begint te bewegen — eerst licht, daarna duidelijk voelbaar. Op een bepaald moment voel je een echte drop.

Ik zit aan de rechterkant, vlak bij de vleugel. Normaal geen ideale plek, want je ziet minder. Maar ergens gaf het me net een vreemd soort rust. Alsof ik dichter bij de kern van het vliegtuig zat. Moeilijk uit te leggen, maar op zo’n moment werkt je gevoel gewoon anders dan je verstand.

Naarmate we dichter bij Lukla komen, wordt alles intenser. Je vliegt écht tussen de bergen door. Alles komt dichterbij. Geen open lucht meer, maar wanden rondom je.

En dan zie je plots de landingsbaan. Kort. Schuin. En recht op een muur af.

De landing

De landing zelf is stevig. Je voelt dat er weinig marge is. Dit is niet het soort landing waarbij je nog even rustig uitrolt. Dit is aankomen en meteen klaar zijn.

We stappen uit rond 8u. De lucht voelt anders. Frisser. Lichter. Alsof je ineens op een andere plek bent — niet alleen fysiek, maar ook mentaal.

Hier stopt het reizen en begint het echte werk.

👉 Verder lezen: de eerste wandeldag van Lukla naar Phakding.