Blog

De reis begint eigenlijk al lang voor je aankomt.

Voor mij begint het op het moment dat ik op het vliegtuig stap. Niet omdat ik vliegen zo leuk vind — integendeel. Lange vluchten blijven zwaar, zeker omdat ik eigenlijk nooit echt kan slapen op een vliegtuig. Je zit daar, half comfortabel, half niet, en hoe hard je ook probeert… het lukt gewoon niet.

Toch heeft zo’n nachtvlucht ook iets. Er hangt een soort rust in het vliegtuig. Minder beweging, minder lawaai. Iedereen zit een beetje in zijn eigen cocon. Ideaal om gewoon even een film op te zetten en alles los te laten.

Tussenstop in Istanbul

Onze tussenstop is in Istanbul. Wanneer we daar rond half negen ‘s avonds aankomen, hebben we meer dan genoeg tijd voor de volgende vlucht. Geen gejaag, geen stress. Gewoon rustig aankomen en beseffen dat dit nog maar het begin is.

We halen eerst iets om te eten. Niets speciaals, gewoon McDonald’s. Chicken nuggets en veel te veel cola zero. Op dat moment maakt het ook niet uit wat je eet, zolang je maar even kan zitten en bijtanken.

Daarna wandelen we wat door de indrukwekkend grote en moderne luchthaven. Alles voelt nieuw en strak. We lopen rond, kijken naar winkels, zoeken nog even naar baklava — tot we de prijzen zien en het idee snel laten vallen.

Wanneer het tijd is om te boarden, verandert de sfeer. Het wordt serieuzer. Dit is het moment waarop je echt vertrekt.

Aankomen in Kathmandu: uitgeput, maar blijf wakker

De vlucht naar Kathmandu start met een kleine vertraging, maar eens we in de lucht zitten, valt alles stil. Nog een maaltijd midden in de nacht, en daarna probeer je te slapen.

En dan, na in totaal zo’n zestien uur reizen, kom je aan.

Uitgeput. Dat is het eerste wat je voelt wanneer je landt in Kathmandu. Je lichaam zit nog in een andere tijdzone, je hoofd ook. Alles zegt eigenlijk: slapen.

Maar dat is net wat je beter niet doet.

Hoe verleidelijk het ook is om meteen je bed in te kruipen: blijf wakker. Je moet je lichaam laten wennen aan het ritme daar. Anders maak je het jezelf alleen maar moeilijker de dagen erna.

Visum, bagage en de eerste indruk

Wanneer we buiten komen, voelt het meteen anders. Zachter. Warmer. De zon schijnt, en dat helpt.

De aankomst zelf verloopt vlot. We hadden ons visum op voorhand geregeld, dus we kunnen snel door. Alleen de bagage laat even op zich wachten, maar dat hoort erbij.

En daar staat hij ons op te wachten: Sonam. Met een glimlach, en zoals het hoort krijgen we een traditionele bloemenketting rond onze nek.

Eerste dag in Thamel: wat je best meteen regelt

Hij brengt ons naar het hotel in Thamel, midden in de stad. We droppen onze spullen, maar blijven niet lang binnen. Ondanks de vermoeidheid willen we toch even naar buiten, de stad in.

Eerst wat praktische dingen:

• Geld afhalen
• Laatste spullen kopen voor de trektocht — dingen waar je thuis niet bij stilstaat, maar die hier ineens essentieel worden

En daarna… eten. We gaan naar het Yala Café, een plek waar ik vorig jaar al meerdere keren geweest ben. Dat gevoel van herkenning doet deugd. Alsof je even ergens thuiskomt, ver weg van huis.

Terug in het hotel krijgen we nog uitleg over de trektocht. Wat ons te wachten staat: het wordt koud. Héél koud.

Het avontuur kan nu echt beginnen.

👉 Morgen om 4u30: de vlucht naar Lukla.

👉 Twijfel je nog over wat je moet inpakken? Hier is mijn volledige paklijst.