Everest Base Camp voorbereiding: zo trainde ik voor 17 dagen op hoogte
Everest Base Camp voorbereiding: zo trainde ik voor 17 dagen op hoogte
De meeste mensen denken dat een trekking naar Everest Base Camp begint op het vliegtuig.
Bij mij begon die ergens in België. Op een koude ochtend, weinig zin, maar toch opstaan en vertrekken voor een wandeling.
En achteraf bekeken was dat misschien wel het belangrijkste moment van de hele reis.
“Ik ben fit genoeg” — dacht ik
Ik sport. Twee keer per week crossfit. Af en toe wandelen. Conditioneel zat het dus wel goed.
Dacht ik.
Tot je begint te beseffen wat je eigenlijk gaat doen. Niet één zware inspanning, maar 17 dagen onderweg, met bijna elke dag uren stappen. En dat op hoogte.
De volledige Everest Base Camp route die wij deden
Onze route alleen al zegt genoeg:
- Kathmandu → vlucht naar Lukla (2860 m)
- Lukla → Phakding (2610 m)
- Phakding → Namche Bazaar (3440 m)
- Acclimatisatiedag in Namche
- Namche → Tengboche (3860 m)
- Tengboche → Dingboche (4410 m)
- Acclimatisatiedag richting Nangkartshang
- Dingboche → Lobuche (4940 m)
- Lobuche → Gorakshep (5164 m) → Everest Base Camp (5364 m)
- Kalapathar (5545 m)
- Doorsteek via de Chola Pass (5420 m)
- Gokyo Lakes
Dat is het moment waarop je beseft: dit is niet zomaar een wandeling. Dit is een traject.
Het trainingsschema dat het verschil maakte
Ik heb het simpel gehouden. Geen ingewikkelde schema’s. Gewoon één regel: elke dag bewegen.
| Frequentie | Wat |
|---|---|
| Dagelijks | Minimum een half uur wandelen (± 4 km) |
| 2x per week | Langere tochten van 12 tot 25 km |
| 2x per week | Crossfit blijven doen |
| Startpunt | ± 5 weken voor vertrek |
Niet spectaculair. Wel effectief.
Want wat je nodig hebt in Nepal is geen piekconditie. Het is uithouding, dag na dag.
Wanneer de hoogte begint te spreken
De eerste dagen vallen mee. Van Lukla naar Phakding, en dan door naar Namche Bazaar: dat gaat nog vrij vlot. Je zit rond de 3000 meter en voelt vooral dat het anders is.
Maar vanaf daar verandert alles.
Tijdens de acclimatisatiedag in Namche klim je al wat hoger, en richting Tengboche en Dingboche begin je het écht te voelen:
- Je ademhaling verandert
- Je tempo zakt vanzelf
- Je lichaam begint signalen te geven
Tussen 3500 en 4100 meter heb ik het zelf gevoeld. Niet extreem, maar genoeg om te beseffen dat je dit niet volledig zelf onder controle hebt.
Waarom een goede gids alles verandert
Wij deden de trekking met Sonam Gurung, en dat heeft achteraf een gigantisch verschil gemaakt.
Niet alleen omdat hij alles regelde — vluchten, hotels, eten, planning — maar vooral door hoe hij ermee omging onderweg. Elke avond opnieuw checkte hij onze zuurstof, vroeg hij naar symptomen, hield hij iedereen in de gaten.
Zeker wanneer je richting Lobuche en Gorakshep gaat, boven de 4500 meter, geeft dat een enorm gevoel van rust. Je weet dat iemand ervaring heeft. En dat is goud waard op zo’n moment.
De dag dat alles samenkomt
De dag naar Everest Base Camp is zwaar. Vanuit Gorakshep trek je verder tot op 5364 meter. Je voelt de hoogte, je voelt de vermoeidheid, maar je weet waarvoor je het doet.
En dan sta je daar. Niet als een topmoment zoals je zou verwachten, maar eerder als een besef: ik ben hier geraakt.
De dag erna doe je Kalapathar, nog hoger, met zicht op Everest. En daarna begint eigenlijk pas het tweede stuk van de trek.
Het stuk dat veel mensen overslaan: de Chola Pass naar Gokyo
In plaats van terug te keren, gingen wij verder. Via de Chola Pass op 5420 meter, richting Gokyo.
Dat is zonder twijfel één van de zwaarste dagen van de hele trek. Lang. Technisch. Vermoeiend.
Maar eens je daarover bent, kom je in een totaal ander landschap. De Gokyo Lakes. Rustiger. Minder druk. En misschien wel mooier dan Base Camp zelf.
De fout die ik zelf maakte: te weinig eten
Als ik ergens niet goed voorbereid was, dan was het eten.
Op hoogte heb je minder honger, maar je lichaam vraagt net méér energie. En daar ben ik in de fout gegaan. Ik at te weinig, met als gevolg: minder energie, meer last van de hoogte.
Pas later, tijdens de acclimatisatiedag richting Nangkartshang, heb ik dat rechtgezet. En dat voelde ik meteen.
Sindsdien: eten, ook als je geen honger hebt.
En dan die snacks…
We hadden allemaal netjes onze bars mee. Ongeveer 40 per persoon.
Klinkt goed. Tot je er 15 gegeten hebt. Dan ben je ze echt beu.
Zorg dus voor voldoende variatie. Neem iets mee waar je naar uitkijkt. Minder functionele voeding, meer goesting.
Wat ik geleerd heb
Als ik nu terugkijk, draait voorbereiding niet om perfect zijn. Het draait om:
- elke dag blijven bewegen
- luisteren naar je lichaam
- accepteren dat je niet alles onder controle hebt
Deze trek draait niet om snelheid, niet om prestaties, maar om het traject. En hoe beter je voorbereid bent, hoe meer je ervan kan genieten.
👉 Klaar met trainen? Dan is dit het volgende: mijn volledige paklijst voor Nepal.
Veelgestelde vragen
Hoe lang op voorhand beginnen met trainen voor Everest Base Camp?
Ik startte vijf weken voor vertrek met dagelijks wandelen. Wie minder actief is, begint beter drie tot zes maanden op voorhand.
Hoe hoog is de Chola Pass?
De Chola Pass ligt op 5420 meter en verbindt de Everest Base Camp-route met de Gokyo Lakes.
Krijg je hoogteziekte op de Everest Base Camp trek?
De meeste trekkers voelen vanaf 3500 meter iets: kortademigheid, slechter slapen, minder eetlust. Goede acclimatisatiedagen, traag klimmen, veel drinken en voldoende eten beperken het risico sterk. Bij ernstige symptomen is afdalen de enige oplossing.
